505 871 810
Facebook Logo

Blog

Zaburzenia ukrwienia mózgu ( udar niedokrwienny)

2015-08-29 

Udar niedokrwienny mózgu występuje wówczas gdy u chorego dochodzi do ostrego zaburzenia ukrwienia mózgu na skutek jego niedotlenienia.

Przyczyną najczęściej jest zwężenie bądź niedrożność naczyń tętniczych na skutek zmian miażdżycowych, wrzodziejące zmiany spowodowane zatorem tętnicy zaopatrującej mózg oraz zaburzenia rytmu serca.

W zależności od niedrożnej tętnicy wyróżniamy odpowiadające im nazwom zespoły takie jak:

  • Zespół t. szyjnej wewnętrznej
  • Zespół t. środkowej mózgu
  • Zespół t. przedniej mózgu
  • Zespół t. tylnej mózgu
  • Zespoły podstawno kręgowe

Osoby po incydencie udarowym wykazują szereg objawów ściśle związanych z obszarem OUN objętym niedokrwieniem.

Do objawów tych zaliczamy niedowład połowiczy ze znacznie wzmożonym napięciem mięśniowym (spastyczność), zaburzenia widzenia, wzmożone odruchy własne, zawroty głowy, niedowłady, ataksja, afazja itp.

Charakterystycznym objawem po ciężkich udarze jest specyficzny chód zwany chodem Wernickego-Manna spowodowany spastycznością oraz niedowładem jednej strony ciała.

Leczenie chorych po udarze obejmuje farmakologiczne obniżenie ciśnienia krwi oraz ustabilizowanie poziomu cukru we krwi w przypadku osób chorych na cukrzycę.

Stosowane są również leki obniżające poziom cholesterolu oraz zmniejszające krzepliwość krwi.

Niezwykle ważnym jest zmiana nawyków żywienia oraz sposobu życia poprzez unikanie palenia papierosów, picia alkoholu czy redukcja wagi ciała.

Aby przywrócić utracone funkcje i zdolności należ pamiętać o jak najwcześniejszym rozpoczęciu specyficznego procesu rehabilitacji.

W zależności od stopnia uszkodzenia struktur OUN czas usprawniania leczniczego jest różny natomiast jest on zazwyczaj długotrwały.

Osoby po udarze powinny jeszcze w warunkach szpitalnych być poddany rehabilitacji neurologicznej wykorzystującej najnowocześniejsze metody fizjoterapeutyczne takiej jak NDT Bobath czy PNF.

Metody te wykorzystują poprzez ćwiczenia torowania nerwowo-mięśniowego wykorzystują fenomen plastyczności układu nerwowego i jego zdolności regeneracji.

Rehabilitacja składa się z trzech faz.

Faza wczesna obejmuje:

  • ułożenie w pozycjach hamujących odruchy patologiczne
  • zbiegi jak i czynności dnia codziennego jak jedzenie, toaleta, rozmowa powinny być wykonywane po stronie upośledzonej
  • optymalizacja aktywności mięśniowej z wykorzystaniem kontaktu wzrokowego i werbalnego
  • mobilizacja aktywności tułowia (obroty, pionizacja itp.)

Faza przejściowa i późna:

  • ćwiczenia poprawiające kontrole głowy i tułowia
  • zabiegi obniżające spastyczność mięśni
  • zachowanie i wzmacnianie siły mięśniowej
  • nauka chodu oraz eliminacja patologicznych wzorców chodu
  • torowanie i nauka czynności dnia codziennego
  • neurotrening mający na celu przywrócenie możliwie maksymalnej sprawności poznawczej

Pierwszy rok od incydentu udarowego jest okresem największych możliwości odzyskania sprawności przez chorego. W tym czasie układ nerwowy regeneruje się najszybciej, a szybko podjęte leczenie rehabilitacyjne zapobiega utrwalaniu się patologicznych odruchów i zachowań spowodowanych niedokrwieniem. Warto zaznaczyć, że proces leczenia rehabilitacyjnego należy uzgodnić i skorzystać z usług wykwalifikowanego fizjoterapeuty, który uwzględni możliwości i stopień deficytów chorego i tym samy zoptymalizuje program usprawniania. Niefachowa pomoc może zakończyć się nadwichnięciem stawu ramiennego, podrażnieniem torebki stawowej i licznymi mikrourazami co skutecznie spowolni leczenie, przysporzy bólu i zniechęci osobę chorą.

Komentarze (0)

Dodaj komentarz